Wat wij doen

Welkom bij ‘Mijn masker af’. Een plek vóór, dóór en over jongeren in rouw en hun omgeving. Wij zijn een groep jonge mensen met ieder een eigen verhaal. Door het verlies van een dierbare is ons leven aardig op zijn kop gaan staan. Ieder is hier op een eigen manier mee om gegaan, maar stuk voor stuk hebben wij drempels overwonnen en thema’s doorbroken. Door te ervaren hoe het is om ons verhaal te delen met anderen, hebben wij ons masker af kunnen zetten. Wij willen met ons verhaal andere jongeren en hun omgeving inspireren in het bespreekbaar maken van rouw, verdriet en verlies. Samen vormen wij een netwerk en door in gesprek te gaan met jongeren en hun omgeving hopen wij andere jongeren aan te sporen om ook hun masker af te zetten.
Missie en Visie

Missie: In 2014 is het boek ‘Ik zet mijn masker af’ uitgebracht, waarin 20 jongeren tussen de 14 en 25 jaar hun overlevingsverhaal vertellen naar aanleiding van de dood van iemand die hen lief was. Door deze verhalen te lezen, hebben andere jongeren (h)erkenning gevonden en heeft de omgeving van jongeren inzicht gekregen in hoe jongeren rouwen. Naar aanleiding van alle mooie reacties over dit boek is er behoefte ontstaan om nog meer jongeren en hun omgeving te bereiken die te maken hebben met het thema rouw. Enkele schrijvers van het boek, maar ook andere geïnspireerde jongeren hebben samen een team gevormd en is er een mooie missie ontstaan. ‘Mijn masker af’! Onze missie is zowel jongeren als hun omgeving inspireren in het bespreekbaar maken van rouw. Vóór en door jongeren. Zo kunnen we jongeren laten ervaren dat praten over hun problemen en verdriet echt helpt. ———————————————————- Visie: Onze visie is tweedelig. In de eerste plaats willen wij in gesprek gaan met leeftijdgenoten over het onderwerp rouw. In de tweede plaats willen we inzicht geven aan de omgeving van jongeren in rouw.

In beweging brengen jongeren

Ons eerste doel is om het thema rouw bespreekbaar te maken bij jongeren. Wij, de jongeren van ‘Mijn masker af’, verzorgen daarom gastlessen op middelbare scholen. Door het vertellen van ons eigen verhaal creëren wij een opening om met andere jongeren in gesprek te gaan over wat er speelt in de klas. Wij sluiten aan op de behoeften van school en de jongeren. Onze gastlessen worden daarom op maat gemaakt en bestaan uit creatieve werkvormen die aansluiten bij de jongeren. Wij geloven in de kracht van praten, heb jij ook het lef?————————————————————- Ben jij als school benieuwd naar de mogelijkheden? Neem vrijblijvend contact met ons op via het contactformulier. ———————————————————- Ervaringen: Amber Coenen vertelde in 2 VMBO op Metameer Boxmeer haar verhaal over hoe het met haar en haar gezin ging na het overlijden van haar moeder, acht jaar geleden. Fijn om te ervaren wat dit voor een openheid biedt bij andere jongeren die naar haar luisterden en die daardoor ook een stukje van hun eigen verhaal durven te vertellen. Nog meer ervaringen: zie filmpjes…

In beweging brengen omgeving

Lezingen, workshops en symposia: Wij hebben ervaren dat de rol van de omgeving gedurende de jongerenleeftijd enorm belangrijk is. Juist de omgeving kan het verschil maken voor jongeren zodat zij stappen kunnen zetten in hun rouwproces. Wij weten hoe belangrijk vrienden, familie, leerkrachten, (aankomende) hulpverleners, IB-ers, enz. zijn als het gaat om aandacht, begrip en een luisterend oor. Ook na lange tijd. Wij als team organiseren dan ook lezingen, symposia en workshops voor iedereen die te maken heeft met jongeren in rouw. Op deze manier krijgt de omgeving inzicht in het rouwproces van jongeren. Wij geloven in onze eigen kracht. Er zullen daarom altijd een aantal jongeren van ‘Mijn masker af’ aanwezig zijn om ons eigen verhaal te vertellen. ———————————————————- Eendaagse training: Daarnaast organiseren wij ook intensieve eendaagse trainingen voor docenten, hulpverleners of andere betrokkenen waarin aandacht wordt besteed aan theorie, praktijk en ervaringsleren wat betreft (jongeren in) rouw. Hierbij zullen de rouwtherapeuten, maar ook een aantal jongeren aanwezig zijn.

Media en Berichten

SAMENWERKING - Project Tweestrijd bestaat uit een groep jongeren uit Westfriesland die allen één of meerdere vrienden verloren hebben aan de gevolgen van kanker of door zelfdoding. Door het ontwikkelen van een unieke aanpak geeft Tweestrijd gastlessen op middelbare scholen om samen met jongeren moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken. De jongeren van ‘Tweestrijd’ en de jongeren van ‘Mijn masker af’ hebben elkaar weten te vinden en slaan regelmatig de handen in elkaar om mooie projecten tot stand te brengen, waaronder de ‘Doe-maar-rouw-dag’.

Meer over Tweestrijd

Het boek 'Ik zet mijn masker af'

Auteur: Gertie Mooren
Ik voelde me eenzaam en verdrietig. Niemand zag hoe slecht het met me ging. En zelf vertelde ik het hen ook niet…
  • Op 14 september 2014 is het boek ‘Ik zet mijn masker af’ gepresenteerd. In dit boek vertellen 20 jongeren (14-25 jaar) over hoe zij een overlijden van een dierbare overleefden. Met thema’s zoals: niet anders willen zijn, maar zich wel anders voelen; omgaan met confrontaties; angst om meer te verliezen; communicatie binnen het gezin; bescherming van gezinsleden; omgang met vrienden; school, studie, werk, etc. Verhalen waarin andere jongeren (h)erkenning zullen vinden, en die de omgeving van jongeren meer inzicht geven in hoe jongeren rouwen. Het boek is bedoeld voor iedereen; jongeren in rouw, vrienden, familie, hulpverleners en andere geïnteresseerden. Het boek kan via onderstaande link besteld worden

    http://www.gertiemooren.nl/

Dit zijn wij

een mooie verzameling mensen met ieder hun eigen verhaal
Gertie Mooren
Rouwtherapeut en Oprichter 18 juli 1966
Vroeger praatte ik niet over verdriet. Dat was voor mij ‘gewoon’. Ik was de lachebek en kon dit lange tijd volhouden. Uiteindelijk brak dit me op en moest ‘mijn masker af’. Hoe moeilijk… het luchtte op. Ik ben trots deze jongerengroep, samen met collega Tineke, te ondersteunen in hun activiteiten.
Tineke van Asseldonk
3 augustus 1958
Mijn moeder is overleden aan borstkanker, toen ik 10 jaar oud was Ik sprak hier nauwelijks over en voelde me vaak alleen in mijn verdriet. In 2003 startte ik met Praktijk Verliesbegeleiding. Bij deze jongerengroep zorg ik, samen met collega Gertie Mooren voor professionele ondersteuning.
Melanie Voesten
12 april 1995
In augustus 2009, hebben ze bij mijn vader een hersentumor geconstateerd. Een half jaar later, maart 2010, is hij overleden. Een hele zware tijd. Mijn tijd stond stil, ik had geen zin meer in leuke dingen. Ook zijn mijn opa’s en oom er niet meer. Met ‘mijn masker af’ hoop ik dat ik jongeren kan helpen en steunen.
Charel Timmermans
28 februari 1990
Als 15 jarige meid verloor ik plotseling mijn moeder.Ik ben gevallen en weer opgestaan en sta waar ik nu sta. Trots, met lef en een flinke dosis enthousiasme. Door mijn (ortho)pedagogische opleiding combineer ik kennis en mijn ervaring om van ‘Mijn masker af’ een geweldig initiatief te maken!
Michelle Jans
25 oktober 1994
26 juni 2014 ben ik mijn moeder plots verloren aan een hartstilstand op vakantie in Turkije. Wat je nooit verwacht gebeurd. Door te praten en mijn gevoelens te tonen laat ik zien dat je sterker bent door jezelf te tonen en eerlijk te zijn tegen iedereen. Ik wil jongeren ook overtuigen dit te doen.
Vera Spiero
30 juni 1985
Toen ik 11 was is mijn vader overleden aan longkanker. In de eerste jaren ging ik gewoon door met mijn leven, tot ik op mijn 16e een oogspierblokkade kreeg en een jaar lang bijna niks zag. Toen moest ik er wel iets mee. Praten, schrijven en creatief bezig zijn hebben mij hierin veel geholpen.
Michelle Mooren
23 april 1997
Mijn neefje Teun overleed toen we samen in groep 4 zaten (31-10-2004). Ik heb leerkrachten gehad die begrip hadden, maar ook die niet wisten hoe ze hiermee om moesten gaan. Dat maakte dat ik mij niet begrepen voelde en mijn verdriet wegstopte. Ik heb geleerd dat al het verdriet telt!
Denise Saris
4 februari 1991
Mijn moeder overleed in december 2011 aan alvleesklierkanker na 7 maanden behandeling in Duitsland. Ik dacht dat ik het allemaal alleen aan kon, iedereen vond me zo sterk. Na 3 jaar ben ik vastgelopen en bij een lotgenotengroep terecht gekomen. Dit heeft me erg geholpen om ermee om te gaan.
Imke Melskens
27 april 1988
“Dit alles moet niet voor niets zijn geweest, ik kom hier ooit sterker uit!”. Dat dacht ik toen mijn vader een hersentumor bleek te hebben en in oktober 2011 overleed. Daarom wil ik deze ervaring omzetten in iets positief: met mijn pedagogische achtergrond het onderwerp ‘rouw’ bespreekbaar maken voor kinderen en jongeren.
Jasper Coenen
22 februari 1996
Mijn moeder overleed plotseling in 2007. In 2011 takelde ik af door niet te praten waardoor niemand mij kon helpen. Door het boek sta ik open om mijn verhaal te vertellen en daardoor iedereen te laten zien dat je emoties laten zien niet raar is maar juist goed!!
Silke Verblakt
16 juli 1995
Ik was 16 toen ik mijn lieve vader verloor aan kanker. Ik was verdrietig, boos en ook nog een puber. Mensen in mijn omgeving konden mij niet begrijpen, want hoeveel mensen in je klas verliezen hun vader op zo’n leeftijd? Ik hoop met de jongerengroep andere jongeren te kunnen helpen.
Eva Cornelissen
16 februari 1987
In 2001 is mijn jongere broer verongelukt toen hij naar huis fietste van school. Ik was 14 jaar en hij 13. Bij wat vrienden kon ik terecht maar ik droeg het vooral alleen. Genieten staat voortaan voorop… Hopelijk kunnen we met ‘mijn masker af’ zoveel mogelijk jongeren helpen in het omgaan met verlies.
Simon
22 februari 1993
In januari 2014 stierf mijn vader aan de ziekte van Kahler. In de laatste jaren ben ik ook mijn oma, oom en tante verloren. Het laatste jaar heb ik gemerkt wat mij helpt bij het verwerken: schrijven, praten en vooral veel muziek maken.
Amber Coenen
6 april 1999
Mijn moeder is overleden toen ik 8 was aan een longembolie. De problemen in de familie kwamen al snel. Door het praten van mijn gevoelens en emotie kon ik verder met me leven. Met ‘ mijn masker af´ wil ik jongeren toe zeggen om blijven te praten en je emotie te laten zien.
Elke Melskens
19 augustus 1989
In augustus 2010 is bij mijn vader een hersentumor geconstateerd, en in oktober 2011 is hij daar aan overleden. In de jaren die volgende ben ik alleen maar door gegaan en heb ik er weinig over gepraat. Uiteindelijk ben ik er achter gekomen dat praten toch wel echt helpt
Naomy Smedts
10 april 2000
Ik heb op mijn 13e mijn vader verloren, aan zelfdoding. Ik had eigenlijk nergens last van tot ongeveer een jaar na de gebeurtenis. Ik wilde mijn leven zo normaal mogelijk voortzetten zoals andere jongeren. Maar pas in het 2e jaar begon mijn rouwproces.
Loes Janssen
1 februari 1995
Ik verloor in 2010 mijn vader na een ziektebed van 3 weken aan kanker. Toen ik dacht dat het niet erger kon verloor ik mijn moeder in augustus 2014 aan een hartstilstand. Ik dacht dat mijn leven in elkaar stortte, maar toch sta ik hier nu. Sterker dan ooit! Praten helpt, en zo hoop ik andere jongeren ook te kunnen helpen!
Joyce van Ratingen
07 oktober 1995
25 november 2014 is mijn vader aangereden terwijl hij naar huis fietste, hij is er meteen aan overleden. Het is nu bijna een jaar later en we rouwen nog steeds. Dit gaat in fases en voor iedereen zijn die fases anders. Ik hoop dat ik via mijn masker af weer een fase kan afsluiten.
Robert Goddijn
20 november 1990
Op 15 jarige leeftijd beide ouders al kwijt aan de ziekte van kanker. Moeilijke tijd gehad en gevochten. Echter een gameverslaving ontwikkeld en hier met moeite van af gekomen. Graag wil ik jongeren helpen dit omdat ik deze hulp zelf niet had.
Karel Helgers
19 februari 1991
Juni 2012, door met de vervolgopleiding of thuis blijven voor mijn vader waar de ziekte van Kahler bij geconstateerd is? Na een jaar mantelzorger afscheid moeten nemen in Juni 2013 en een hoop emoties verstopt. Met hulp van deze jongerengroep en delen van ervaringen hoop ik anderen te kunnen helpen.

Aansluiten bij dit team?

Ben jij geïnspireerd geraakt door deze jongeren? Ben jij zelf een jongere met een verhaal en wil je andere jongeren en hun omgeving in beweging brengen omtrent het onderwerp rouw?
Wij zijn altijd op zoek naar nog meer enthousiastelingen die ons team kunnen versterken. Met een groot team vrijwilligers kan iedereen zijn of haar kwaliteiten optimaal benutten. Stuur een bericht via het contactformulier en vermeld daarin kort wie je bent en wat jij kunt toevoegen.

Wil je met één van ons in contact komen?

Stuur dan een bericht via het contactformulier met wie je in contact wil komen. Deze persoon neemt dan z.s.m. contact met jou op.

Agenda

Onze agenda die bestaat uit lezingen en workshops

Heb jij een vraag over een gastles, wil je meer te weten komen over de lezingen, workshops en symposia, wil jij in contact komen met een van de jongeren, of heb je een andere vraag? Neem dan via onderstaand contactformulier vrijblijvend contact met ons op en geef je contactgegevens door, zodat wij zo snel mogelijk een reactie terug kunnen geven.

Nieuws

Heb jij, net zoals de jongeren van ‘Mijn masker af’, het lef om te praten? Plaats vrijblijvend een berichtje of een reactie onder een van onze berichten. Dit kan gaan over een lezing of gastles die je gevolgd hebt, een verhaal dat je kwijt wil, of gewoon zomaar. Niets moet, alles mag! Wij geloven in de kracht van schrijven en zullen daarom regelmatig een blog plaatsen waarin we ons verhaal schrijven, onze ideeën tonen en onze ervaringen delen. Wanneer je in contact wil komen met een van ons, geef dit aan op het contactformulier.

Contact